(จากการรวบรวมร้อยแก้วของท่านพระเทพวิสุทธิญาณวัดบวรนิเวศวิหาร)

                           (ประพันธ์แปลงเป็นบทกลอนแปดโดยนพกรณ์  กุลตวนิช)

พุทธศาสนิกชนคนทั้งหลายควรมุ่งหมายใฝ่หาธรรมตามคำสอน

รู้ประพฤติรู้ปฏิบัติจัดเป็นตอนตามคำสอนพระพุทธองค์ทรงความดี

เป็นชาวพุทธควรรู้ไว้วินัยสงฆ์ไม่ให้หลงประพฤติผิดจิตสุขศรี

จะเข้าวัดเข้าหาพระกระทำดีรู้วิธีปฏิบัติไม่ให้ขัดพระวินัย

เพราะบางครั้งมีกิจต้องเกี่ยวข้องพระในวาระเช่นทำบุญสร้างสุนทร์ใส

ครั้นเราทำไม่ถูกต้องของพระวินัยพระเกรงใจไม่กล้าเอ่ยเผยวาจา

เลยทำให้พระท่านพลันอาบัติต้องติดขัดผิดวินัยไม่สุขา

ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องต้องอาญาดั่งเนื้อนาที่รกร้างห่างนาบุญ

คฤหัสถ์นั้นได้บุญสุนทรแน่แต่ที่แท้ได้บุญนิดจิตข้องขุ่น

พระได้บาปผิดวินัยไม่ได้บุญเพราะการุณไม่กล้าบอกชอกอุรา

จึงขอยกพระวินัยให้เรียนรู้เพื่อไปสู่ความผ่องใสไร้ทุกขา

ประพฤติได้ไม่ขัดข้องต้องกาลาได้บุญญาดังตั้งใจใช้ธำรง

1.สตรีมีข้อห้ามตามพระวินัยห้ามมิให้ต้องติดชิดพระสงฆ์

ทั้งตั้งใจหรือไม่ได้ใจพะวงใจตั้งตรงจำให้มั่นทุกวันไป

         (สังฆาทิเสสข้อ12)

2.คฤหัสถ์ไม่ควรวานขานขอพระผู้สละรื่องทางโลกโศกหลงใหล

เป็นสื่อรักร่วมคู่ครองของหญิงชายพระวินัยบัญญัติไว้ไม่สมควร

             (สังฆาทิเสสข้อ15)

3.อันสตรีสีกาคิดหาพระไม่ควรจะพบที่ลับกลับใจหวน

จะหาพระห้ามใกล้ชิดคิดทบทวนควรจะชวนเพื่อนชายไปไม่กังวล